İnandım Demek ve Doğru(o)lmak... - Topal bir karınca varmış,aşkından almış gücünü, dostuna varmak için düşmüş yola... Yoldayız,varıncaya kadar... - Blogcu
''Allah cc benden ne ister? Rasulullah beni nasıl görmek ister?'' sorularına cevap arayarak yaşanan bir müslümanlık....
Kızıp bağıracağı bir insana, ''bugün onun son günü olabilir, ya da bugün benim son günüm olabilir'' düşüncesiyle selam deyip geçebilen, gülümseyen bir müslümanlık...
Günaha düştüğünde kalbi alev alan, koşarak sahibine dönen, ömrünün her anında,her haliyle af dileyen bir müslümanlık...
Hani iki halde yaşarya insan, günah işler, kaçar Rabbinden, ya da binbir güzel işle Rabbine koşar... Hep O'na (cc) koşan, O'nun kelamının diliyle ''hayırlara koşan'' bir müslümanlık!
Arıyoruz aynalarımızda... Bulacağız bir gün, inşAllah. - dua, dua, eller karıncalanmış yıldızlar avuçta gök parçalanmış gözyaşı bir tarla hep goncalamış... nfk ŞEFKATLİ BİR MÜREBBİ... Fahreddin Razi'nin Mefatih'ül Gayb adlı tefsiri bir şaheser... şimdi elimdeki arapça metini çevirmeye çalışarak bilgisayardaki tercümeyle kıyaslayıp sınava hazırlanıyor olmama rağmen bu müthiş bakış açısını nakletmeden geçemeyeceğim:) onun(Kuran-ı Kerim'in) "kayyim-en" oluşu, insanların hidayetine sebep olması ve adetâ çocukların işlerini üzerine alan bir kayyim olmasıdır. Binâenaleyh beşerî ruhlar tıpkı bir çocuk gibi; Kur'ân da o çocuğun işlerini yerine getiren,(onu doğruya yönlendiren) hizmetini gören, şefkatli, onun üzerine titreyen bir mürebbî (terbiye edici-gözetici)gibidir. not:kayyimen kelimesinin dosdoğru manasının yanısıra -kayyim- gözetleyici,idare edici manalarıda vardır. Allah bize bu eserleri ulaştıranlardan binlerce kez razı olsun...
Diğer dinlerdeki ibadetleri bildirme ve davet yöntemleri bakımından bir benzeri olmayan evrensel bir çağrı olan ezanla start alıp ve tüm dikkatiyle, tüm benliğiyle ve tüm şuuruyla kıyama geçer müslümanımız…
Allah’u ekber ! (Allah en büyüktür) tekbir lafzıyla teşekküre başlayıp ellerini bağlar. Artık müslümanımız rabbinin rızasını kazanmak için, kandisine verilen nimetlere teşekkür için, rabbinin büyük ve güçlü kendisinin ise rabbine muhtaç ve aciz olduğunu ıspat için ağaç gibi ayaktadır… Hiçbir güç onun o halini bozamaz
Artık rabbiyle konuşma vakti gerlmiştir. Besmeleden sonra subhaneke ile başlar rabbini övmeye… Ey Alahım! Seni hamdin ile tesbih ve tenzih ederim. İsmin mübarektir. Azametin yücedir ve senden başka ilah yoktur.’’dedikten sonra kur’an’ın ilk suresi olan fatiha’yla devam ederek yine rabine övgü dolu mesajlarla der ki.’’hamd: âlemlerin rabbi olan Allah’a mahsusdur.(o aynı zamanda) rahmandır rahimdir. Din gününün (hesap)de sahibidir…’’
Müslümanımız, fatiha’yı okurken rabbimize ne dediğini bilir bir tavırla tevhidin zirvesine çıkıp şirkten uzak bir ayeti kabul eder bir hareketle der ki:’’rabbimiz
Ancak sana ibadet eder ve ancak senden yardım dileriz.’’
İbadetin ve yardım istemenin tekmercii rabbimiz olduğunu kabullenir bir vaziyette teşekkür/dua/yalvarma cümleleri dua eder:
‘’Bizi doğru yola ulaştır. Kendine nimetler verdiğin kimselerin yoluna… Gazabına uğrayanların ve sapıkların yoluna değil’’ der. Birde kısa ya da uzunca bir ayetle okuyup rukuya eğilir.
Belki de bu güne kadar hiçbir güce, kuvvete, sisteme ve şahsa karşı yapmadığı bir pozisyon. Gururlanmış bedenin bükülmesiyle devam eden bedenle yaptığı kuluğu dil ile devam ederek der ki: subhanerabbiyelazim(yani yüce rabbimi tesbih ve tanzih ederim)’’hemde3,5,7 defa
O pozisyonda da rabbi’ni över ve düşünür: benim belimi kırıp, bu pozisyona gelmeme sebep ne? Kime karşı eğiliyorum? Elbetteki rabbime karşı der ve bu pozisyonla sanki’’ey inananlar: ruku edin, secdeye varın, rabb’inize kulluk edin.İyilik yapın ki sadete erişesiniz. ayetini yaşar
Rukudan kalktıktan tekrar kıyama geçinceye kadar ki vaktide boşa harcamayıp: semi Allahu limen hamideh (Allah kendisine hamdedenkulunu işitti/işitir) sözünü söyleyip Allah’ın rahmetini umarak rukudan başını kaldırır. Tabiki övgü dolu cümleler bununla da kalmayıp devam eder ve derki: Rabbena lekel hamd(ey rabbimiz hamd sana mahsustur)
Bu kadar hazırlık cümlelerinden sonra rabbine çok yakın olma, onun dostluğu arttırma, güzel olan her tür istek ve duada bulunmanın zamanı ve tavsiye edilen mekânına az kalmıştır. İnsanı, rabbinin huzurunda iki büklüm yapan pozisyon ‘’SECDE’’
Sanki secde ile rabbine şöyle der:
Rabbim senin huzurunda gurulanmış boynum ve burnum işte bak ayaklarımla bastığım yerde… Rabim! Sen güçlü ve ibadete layıksın… Ben ise güçsüz ve sana muhtacım… Sana yemin ederimki hiç kimsenin huzurunda boynumu (10cm) bile aşağı eğmedim. Bana olan ikramına ve büyüklüğüne karşı işte böyle iki büklüm olarak sana olan teşekkürümü secde ile ifade ediyorum… Sen beni bağışla Allah’ım… Çünkü sen ğafursun… Günahları bağışlayansın… Beni razı olduğun kullarından eyle!
Ve sesli duaya gelinmiştir artık.’’subhaneke rabbiyel ala(ey yüce rabbim! Seni noksan sıfatlardan tenzih ederim)’’der ve düşünür. Kendisini bu duruma sokan sebep ne idi?
Secdeden ikinci kez kalktıktan sonra aynı hareketleri birkaç kez tekrarlayıp oturur. Artık müslümanımızın arnı pak ve parlaktır. Oturarak teşekkürden sonra sağ ve soldaki hafıza meleklerine selam verir ve namazını bitirir.
Müslümanımız öyle bir teşekkür etmiştirki: teşekkür ederken ne yorulmuştur, ne acı çekmiştir, ne de onuru kırılmıştır.
Namaz bir arınma, bir hatırlatma ve teşekkürdür. Günde beş defa bu duygularla tekrarlandığında inanıyorumki birçok kötülüklerden uzaklaşırız. Çünkü: muhakkakki namaz hayâsızlıktan ve kötülükten alıkor.
içimden dedim, beraber yürüyelim olur mu?
varsın gemilerimizi taşıyamasın sular
varsın yarı yolda uyuya kalsın
bize gönderilen bahar.
içimden dedim beraber yürüyelim olur mu?
varsın gölgemiz olsun hüzün
dilediği gibi uzatsın canevimize ayaklarını
varsın annemiz olsun tütün
hayat daha sert vursun yumruklarını.
içimden dedim ilmeği kaçmış bir hayat bizimkisi
nedir alnımızdan öpmek için izimizi süren
kalmış mıdır kalesi düşmüş bir şehrin cazibesi
nedir yalnız bize yakışan bu serüven.
bu serüven ki
bizden biri yaptı sırtımızdaki hançeri
ve terketti bizi huzur denen sevgili
kalakaldık, şaşkınlığın avuçllarında
billur bir kuş gibi.
içimden dedim gömülü bir ırmağın yalnızlığıdır bu
beraber yürüyelim olur mu...
